Progressie van de ziekte wordt bevorderd door eiwit betrokken bij lupus door verschillende... - medische Xpress

Muizen met extra kopieën van de Tlr7-gen toonde geen symptomen van het SLE (hierboven), maar de muizen met extra kopieën van Tlr7 en Sle1 werden karakteristiek. Credit: Thinkstock/iStockphoto patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE) komen onder aanval door hun afweermechanismen autoantilichamen die letsel door het lichaam produceren. Antilichamen gewoonlijk richten op buitenlandse vlees, maar SLE autoantilichamen aanval doelstellingen deel uitmaakt van de kernen van gastheer cellen en immunologen hebben geworsteld te ontwarren hoe dit gebeurt. Waardevolle inzichten hebben nu is ontdekt door onderzoek onder leiding van Anna-Marie Fairhurst van de A * STAR Singapore immunologie netwerk in het prille begin van de SLE. Deel van de SLE complexiteit komt uit de kruisende deelneming van meerdere genetische factoren. Derhalve bevat onder de belangrijkste SLE muis stijlen die gebruikmaakt van Fairhurst twee groepen van genomic versies, Sle1 en Yaa. Talrijke SLE-gevoeligheid genen zijn opgenomen door elk cluster. Een van de beste genen die deel uitmaakt van Yaa is de TLR7 eiwit is gecodeerd door Tlr7, die. Fairhurst van personeel ontmaskerd eerder dat verhoogde Tlr7 expressie een belangrijke bijdrage geleverd aan de ernst van de infectie in Sle1Yaa muizen is. TLR7 is een celoppervlak receptor die viraal RNA, herkent dus het is belangrijk voor de immune reactie op ziekte. Niettemin, aangezien TLR7 verschillende functies in verschillende immuun celtypes voert, zijn mogelijk bijdragen aan ziekte zijn onzeker. Een mogelijkheid is dat TLR7 hyperactiviteit een feedback loop stelt ' die rijdt autoantibody-afscheidende T cellen te overreageren aan host eiwitten. Ontworpen om te ontdekken de TLR7 rol, Fairhurst en collega's knaagdieren waarvan cellen extra kopieën van de gen bevatten. Deze muizen waren asymptomatische. Hun nakomelingen antinuclear autoantilichamen geproduceerd en ernstige afwijkingen van de nier en milt die gemiddeld kan worden gezien in Sle1Yaa muizen, toen de deskundigen deze muizen met Sle1 muizen kruisten aangetoond. Zodat de extra exemplaren van de Tlr7 kunnen eventueel worden selectief verwijderd met behulp van cellen met behulp van een gerichte genetische recombinatie proces (zie foto) Fairhurst en haar collega's die hun muis stam. Ze verwacht dat ze door het normaliseren TLR7 niveaus in T-cellen, grotendeels ziekte begin in dieren die echter overexpress deze receptor elders kunnen voorkomen. Zij zeker waren verrast om te zien de slechts gedeeltelijke beperking van andere SLE borden, hoewel de onderzoekers de verwachte sterke vermindering van anti-RNA autoantilichamen bij deze ratten waargenomen. Dit suggereert een nog complexer functie voor TLR7 in SLE. "TLR7 nodig is voor de eerste stappen van auto-immuniteit, productie van autoantibody, wat betekent" Fairhurst zegt, "maar de [verhoogde uitdrukking] van TLR7 in verschillende cellen drijft de irritatie die tot weefselvernietiging en ernstige ziekte leidt." Op de juiste manier, zij en haar collega's nu actief onderzoeken zowel hoe TLR7 duwt ongepast doelstellingen worden aangevallen door B cellen in vroege SLE aanval en de bevolking van de cel waarmee het werkt om te versnellen progressie. Meer informatie: Hwang, S.-H., Lee, H., Yamamoto, M., Jones, M. A., Dayalan, T. et al. T cell TLR7 expressie duwt anti-RNA autoantibody productie en ziekte bij systemische lupus erythematosusa'prone ratten verergert. Het dagboek van immunologie 189, 5786a'5796 (2012). www.jimmunol.org/ca 786. abstract Journal Referentie: dagboek van immunologie geboden door Agentschap voor wetenschap, technologie en onderzoek (A * STAR), Singapore